Este fin de semana fuimos a
intentar subir el Huayna Potosí, una montaña de 6088 metros de altura. Es una
montaña imponente. Fuimos en furgoneta hasta el campo base (4800 metros) y de
allá andando hasta “campo alto”, refugio situado a 5130 metros. Esta ascensión nos
costó unas dos horas. Llegamos al refugio al mediodía, comimos algo y para las
seis de la tarde ya estábamos acostándonos. Despertamos a las doce de la noche
y dejando a Yoanna agustico en la cama desayunamos, preparamos el material y la
ropa y salimos hacia la cima. Mi grupo de cordada lo formaban Eneko, un joven
de gares que trabaja en Chile y está de visita en La Paz, Tizziano, un italiano
de 55 años, Julio, el guía, y yo. Nos pusimos los crampones, cogimos el piolet
y empezamos a ascender unidos por una cuerda. Era la primera vez en mi vida que
usaba los crampones y el piolet, y la primera también que andaba por esas
alturas.
Al principio iba bien, sin sufrir
demasiado y disfrutando de la montaña. El cielo que había esa noche estaba
precioso, lleno de estrellas. Poco a poco fuimos para arriba, guiándonos con la
luz del frontal. Así llegamos hasta 5500 metros y ahí empecé a notar los
efectos de la altura. Se me revolvieron las tripas y empecé a sentirme mal. Un
poco más arriba hicimos una pequeña parada para descansar y empecé a vomitar.
Aun así continué ascendiendo pero a unos 5700 metros no pude más y pedí al guía
que me devolviese al refugio. Me dolía la tripa mucho y no podía dejar de
vomitar. Dejamos a los dos compañeros de cordada siguiendo su subida (eran
mucho más experimentados en montaña que yo) y empezamos a bajar camino al
refugio, después de estar subiendo casi tres horas.
La bajada se me hizo muy dura,
pero al llegar al refugio y dormir un poco empecé a recuperarme. A la mañana
siguiente regresaron los que habían hecho cumbre y casi hasta me alegré de que
me diera ese bajón al ver el estado en el que regresaban. Como he dicho estaban
muy andados en montaña y sufrieron de lo lindo para hacer cumbre. No creo que
yo lo hubiese conseguido aún estando bien de las tripas. Por lo menos llegué
hasta los 5700, que para ser la primera experiencia en montaña de altura ya
está bien ¿no?
Aquí os dejo unas foticos. No sé
si volveré a intentar coronar el Huayna Potosí, pero viendo lo que sufrí creo
que tengo que estar mucho más entrenado para volver a intentarlo.
Muxux, y ya sabéis si queréis más fotos www.piasaweb.google.es/yoanniki
Campo alto (5.130 m.)
Ikusi mendizaleak......
Pasa den asteburuan Huayna Potosí mendia 6088 metroko altuerakoa igotzen saiatu ginen. Mendi ikusgarria da benetan ederra. Furgonetaz lehenengo aterpera joan ginen (4800 metro). Handik oinez habiatu ginen 5.130 metrotara dagoen “Campo alto” aterperaino,bi orduko ibilbidea eginez eta eguerdian ailegatuz. Han zerbait jan eta arratsaldeko seiak aldera oheratu ginen. Gaueko hamabietan, Yoanna lasai asko ohean lagata, esnatu, arropa eta materiala prestatu eta gosaritxo bat hartuta habiatu ginen tontorrerantz. Eneko (Gares-eko gazte bat, Chilen lanean ari dena eta egunotan La Paz-en bisitan dagoena), Tizziano izeneko 55 urteko italiar bat eta Julio izeneko gida osatzen zuten nire taldea. Kranpoiak eta pioleta hartuta irten ginen aterpetik laurok soka batez loturik. Nire bizitzan lehen aldia zen kranpoiak eta pioleta erabiltzen nituela, eta noski, hain altuera handietan ibiltzen saiatzen nintzela.
Hasieran ondo
ibili nintzen, mendia disfrutatuz eta gutxi sufrituz. Zeru ederra genuen gure
gainean, izarrez josia. Pixkanaka gorantz gindoazen, frontaleko argiarekin
gidatuz. Hala, 5.500 metrotara iritsi ginen, eta han hasi nintzen altuera
nabaritzen. Tripak nahastu zitzaizkidan eta gaizki sentitzen hasi nintzen.
Pixkat gorago, geldialditxo batean txala botatzen hasi nintzen, gosaria eta
bidetik edan nuena botatzen. Hala ere aurrera jarraitu genuen, baina
errekuperatzen ez nintzela ikusita, 5700 metrotara edo gidari buelta ematea eta
aterpera jeistea eskatu nion. Min handia nuen sabelean eta ezin nuen txala
botatzen uzten. Hala ba,taldeko bi lagunak, mendian ni baino askotan ibiliak
bere igoera egiten uzten, jeitsierako bideari ekin nion gidaz lagunduta, ia
hiru orduz igotzen egon eta gero.
Jeitsiera gogor
egin zitzaidan, baina aterpera heltzean nahiko ondo osatu nintzen pixkat lo
egin eta gero. Goizean tontorrera heldu zirenak itzuli ziren, eta hauen egoera
ikusita buelta emateaz poztu nintzen. Esan bezala mendian asko ibilita ziren
eta asko sufritu behar izan zuten tontorrera heltzeko. Seguruenik ez nintzateke
ailegatuko naiz eta sabeletik ondo egon. Gutxienez 5700 metrotaraino heldu
nintzen, lehenengo aldia izateko ondo, ezta?
Hortxe doaz
argazkitxo batzuk. Huayna Potosí-ko tontorra gainditzeko beste ahalegin bat
egingo dudan edo ez, oraindik goizegi da esateko, baina sufritu nuena ikusita
uste dut gehiago entrenatu beharko dudala altueran ondo ibiltzeko.
Muxux eta
badakizue, argazki gehiago www.piasaweb.google.es/yoanniki
helbidean!!